18/2/2008 - gaipten

Canımı emanet ettim jiletlere
İçimde "gitme" derken
Parmağını kapıya sıkıştıran bir çocuğun
Çığlıkları var
O bağırdıkça sığındım keskinliklerine
Sendeyse umursamaz kapı çarpışların
Eskimiş yüzsüzlüğü sabit

Sen bilemezsin evet
Çocukken gördüğün her şeyin
Aslında nasıl bir kandırmacadan ibaret olduğunu
Mesela sizin evin kapısı
Yumruklanmış olamaz kahverengi ruhlarca
Ya da inlemeleri duymamışsındır
Aşağı katlardan tek sana duyulan yıllarca

Seninleyken senin duyamadığın şarkılar çalıyor
Beraber geçtiğimiz sokaklarda
Sen bazen varsın ama çoğu zaman da yoksun
Sebepsiz yere duruyorsun yanımda
Dediğin gibi ruhsal rahatsızlık belirtileri
Bu gaibe ait dırdırların kafamda yarattığı boğmaca

Seni tüm bunları anlamadığın için hiç suçlamadım
Ya da sana neden sen benim gibi değilsin diye
Olur olmaz yerlerde sordum mu bir defa?
Beraber baktığımız yollarda aslında
Ben başı kesilen insanlar görürdüm
Ya da prangalar görürdüm açlıktan ölmeye yakın
Afrikalı çocuklar kaldırım kenarlarında

Canımı emanet ettim jiletlere
Bekledim ki fiziksel acılar belki unutturur ruhsal sancıları
Acelem de yoktu aslında bilir misin mazoşist yanlarımı
İçimdeki çocuğun parmağı koptu kapılarda sen çarpıp dururken
Aklına geldi mi acaba senin duymadığın çığlıkları birisi duymuş olmalı gaipten..

24/1/2008 - bildik sonlar

Ne hale gelmişiz seninle
Büyüdük ve eskidik
Kimse böyle olacağını söylememişti
Vur hadi her yer yıkılsın
Hesap mı boş ver
Sormam
İstersen sen ver cezamı
Savaş boyaların da hazır
Oyalanmam

Sevmedim diyebilirim
Ya da zamanla değiştim
Nefret ettiğim senden
Ve buna benzer bir çok yalan

Boş yere harcanmış kurşunlar
Bırak demem artık o silahını
Üstüm başım ölüm içinde artık
Kalamam bu halde

Her yerde saçılmış anılar
Bu evden sadece cesetler çıkar
Sevgilerin bile yaşamadığı bir yer
Bırak

Bak bana attığın
Bu tekmeler, mermiler
Kırılır dişlerimin arasında
Dilim porselen
Parçalanır ağzımda

Yollar göründü karşımda
Burda bırak silahını
Ben bilirim sonumu
Neler yapılacağını

Kimseye söyleme bunları
SOnra pişman olup ağlamanı istemem
Tek bildiğin renk kırmızıydı
Ve siyahı da öğrendin benden onca zaman
Sİyah kıyılar şehirler kırmızı
Sil desem renkleri defterinden
Kimi ne renge bürüdün
Nasıl tanırsın içinde

Bu gece gel sarıl
Tanış ölümle
Kimsenin aklına gelmezdim zaten
Annem sordu bir kaç kere
Nerdeydin, kimleyleydin
Kimin aklına gelirdim ki
Ne bilecekler katilimi

Vur hadi her yer yıkılsın
Sona boyansın tüm renkler
Beklediğim o kadar zaman
Nereye kadar gider
Şu yok renk yol
Bir dokunsan yanıyordu yıllar
Acısını bile duymazdım
Tozlarımı topla yataklardan
Dur gitme gibi bahanelerle
Ölümü erteleyemezdim ki

Çirkin bir kız açacak kapını
Ya da güzeldir benden kimin umrunda
Senin seçimin
Senin yaptıkların
Çok geç şimdi...
Başa dönmek için....

4/1/2008 - geri gönderme

geri gönderme

3/1/2008 - benden sonra

Onarıp kanatlarımı
Süzüldüm de yeniden
Yokluğuna alıştım da
Seni diledim günlerden

Akan o yaşları yağmur saydım silmedim
Sen beni unuttun diye ben kimim bilemedim
Oyun sanıp yıktığın duvarlarımla çökerken
Bir pes edip sana sığınmadım, sözünü de etmedim

Sen benden sonra birini koydun mu yerime
Kokusuna uzanıp da devrildin mi geceye
Yastığına bıraktığım bir kaç damla yaşımı
Sildin mi soğumadan başka başka tenlere
Delip delip geçen kordan mil iki siyah gözünü
Dİktin mi ölüm gecesi başka korkak yüzlere

Bıktım üstüme yapışan
Bu günahkar kılıftan
Evet belki haklısın
Arabesk oldum yokluğundan

Günler geçti belki
Ben düne yetişemezken
Sen kimlere yarınlarda
Dokunuyordun teninden

Sen benden sonra acıttın mı başkasını
Ellerini tutup da gezdirdin mi sokakları
Huzuru kaçmış sahilin gri üzgün martısını
Beraber başkasıyla odandan sevdin mi en acısı
Uyanıp soğuk şehrin gri sabahlarında
Üstünde başka kokular, tenler sinmiş yatağına
El salladın mı giderken gözün yaşlı başkasına da...
 

31/12/2007 - kusabilir miyim?

Kusabilir miyim sırça saraylarına?
Biliyorsun

Beylik sözlerin zamanı çoktan geçti

Ve ben artık gün aşırı şiirler yazamıyorum

Cümlelerim artık yersiz yüzüne karşı

Kışlar süpürüyor yine isli sokaklarımı

Ben yine yok yere ağlar oldum son zamanlarda

Kısır döngüye kapıldım ilaçları bırakalı...

Kusabilir miyim sırça saraylarına?
Çok kirler birikti içimde, cümlelerle mümkün değil anlatmak

Artık umursamıyorum ki zaten çizilen cam yüzeylerini

Yıllar önce kırıldı zaten camlar

Senin de ellerinde izleri kalmıştır belki...

Elinin tam üstünden bak, hatırlarsın kesiklerin en derinini

Sırça saraylar yıkılıyor başımıza

Sen en kuytu yalnızlığında sakla yine kendini...

Kusabilir miyim sırça saraylarına?

Yeni yıl hediyem olur, gülümsersin belki manzaraya bakınca

Zaman desen tükenmiş bak hızla, önüne geçemedim bir türlü

Duygularımı da yazın denize atmıştım, şimdi baktım, bulamadım....

Seni anlamak ya da anlatmak da istemiyorum zaten

Ya da yerli yersiz bahsetmek kendime ait bir şeylerden

Dediğin gibi aynen o kadar çok üzüldüm ki eskiden

Üzülemiyorum artık ya da pişmanlık yok yaptığım şeylerden

Kusabilir miyim sırça saraylarına?
Özenle dikkat edip sarıp sarmaladığım o narin duvarlarına.

Kurşun delikleri yakışır belki en büyük pencerelerine

Yaşlarının bana el salladığı o pis bulanık sahilde

Hatırlamak istemediğimden midir bilinmez

Geçmişimi silmişim seninle birlikte

Artık umrumda değilsin sanırım

Ve bunalım sınırlarını zorlarken ben odalarda

Yavaş ama tüm gücüyle zamanı geliyor ayrılığın

Bencilliğinle kurduğun krallığı yıkacağım ilk defa

Ve felsefi cümlelerimden fazlalarını göreceksin

Kusacağım o sırça sarayına...